IL FESTINO
DEL BARBA BIGO
DALLA VALLE
Dove s’intende una festa di contadini, nella quale si
trovano a ballare molte putte e garzoni.
Ed in ultimo la gran questione successa fra dui villani su la det-
ta festa, per la quale ogni cosa và in conquasso.
Persone che si trovano alla detta festa
|
Barba Bigo |
} Vecchi di casa |
|
Barba Pasquale |
|
|
Barba Gasparro |
|
Mingone |
} Suoi figlioli |
|
Gabriello |
|
|
Pirone |
|
Pier dal Molino |
} Sonatori |
|
Masotto |
|
|
Mignano |
|
|
Zanello |
|
Sabadina |
} Putte che ballano |
|
Sandrina |
|
|
Santina |
|
|
Filippa |
|
|
Tuonia |
|
|
Rossa |
|
|
Pluonia |
|
|
Iachimina |
|
Zia Zentil |
} Donne vecchie |
|
Zia Sabetta |
|
Andriol |
} Balladori |
|
Marcon |
|
|
Piron |
|
|
Tugnaz |
|
|
Bastian |
|
|
Salvador |
|
Burtlin |
} Danno i balli |
|
Gabriel |
Massaro del Comun
Burtlin parla
Hosù, tus, ch’vlenia far?
N’vlenia un po’ balar
Ades ch’è da Carnval,
Ch’in dsiv, barba Pasqual?
N’v’ par al dver a vù,
Ch’a saltama un poch in su,
In sta sira? Dsì d’sì.
N’parlar miga con mi,
Ch’an m’impaz in tal intrig,
Và pur, parla là con Big,
Ch’la cosa i tocca a lù.
Barba Big, ch’fenia, hosù,
N’z’ vlenia dimenar
In sta sira, e travaiar
Tutta not infin a dì,
Senia mort po far al mond,
Guarda qui ch’salt tond
A i ho fat, ch’v’ in par?
Eh, Burtlin, al n’s’po far
Più ngotta, car cumpagn,
Ch’al ni è ngun guadagn,
Masmament al temp d’ades,
An vrev ch’al s’fes
Qualch’ chias in t’al più bel,
E ch’al vgnes al Barsel
E mnarz tut a Blogna,
Prché ades al n’bisogna
Vler più far al bel humor,
T’sa ben ch’ Salvador
S’dletta a guastar
Tut ‘l fest.
Hosù, mi par
Daz pur litentia a nù,
E n’apad po’ pora vù,
Ch’an farem minga dal chias,
Prché ades ugnon sta bas,
Chi han pora dla rason
Es bisogna star in ton;
E po’ mi con Gabriel
A staren tut dù al rastel,
E vder, ch’vol intrar,
Es n’lasserem passar
S’n’quij ch’z’par a nù.
Hosù, via, fadal pur, sù,
Ch’am cuntent, i mia fiuua,
Mo av arcord, ch’al dì d’anchua
Le mal far di trebeguoz:
Al m’dsea Barba Pigoz
Ch’la robba di minchion
E’ la prima ch’và a vaiun,
T’sa po ti quel ch’a voi dir.
A’ so quel ch’a vli uffrir,
Mo anca mi so cun la và,
Che a chi s’tira al bal in cha,
Al ie và d’la spesa ancora.
Hos' tasì mo’ un po’ in bon hora,
E lassaz a nu la cura,
Ch’an haven miga paura
D’n’arniesr cun hunor,
Es faren senza rmor
Al festin, n’v’dubita’,
Ch’a sren ben respettà
Lassaz pur a nu l’impaz.
Hosù, chiama qui Stramaz,
Ch’vaga un poc pr al chmun
A invidar sti ragazzun
E po’ tut l' mamlel,
Và, ti sieg Gabriel,
A invidari pr sta sira,
Prché a veg c’havì la mira
S’scussar un po’ i bragun,
Mo’ chi lasn a cha i spuntun
Sovra al tet, ch’av al dig,
Ch’a n’ho bisogn d’ngun intrig.
N’v’stad a dar impaz,
Hosù, andema via, Stramaz,
Mo’ ch’put s’ha d'aivida’?
Chiama quella d’mia compar,
E la fiola dal Cullina,
E qul’dò dla Zea Nanina,
E la Tuonia dal Cason,
E la Menga dal Canton,
La Pluonia dla Rizza,
E la Iachma dal Pelizza,
La Flippa dal Magagna,
E la Gnuda so compagna,
E sal vol venir la Rossa,
E la Ghida da la Fossa,
Ch’l viegnan anca lor,
E po’ chiama tut qulor
Ch’a t’ho dit, hosù va' via,
Fin cha son d’fantasia,
Mo pr via d’sunadur,
Ch’an restassin po al bur.
A turen Pier dal Mulin,
Ch’sona ben d’rebeghin,
E Magnan d’ Barba Ton,
Ancha lu con al viulon,
E Masot, so fradel,
Con la Zithara, e Zanel
Da la piva, o vettij là,
Sunadur dund s’va.
Cosa vrissij, car fradia?
A vren mnar i pia,
In sta sira, idest ballar,
E s’az vli vgnir a sunar,
Av darem sodisfation.
Mo’ a sen qui tut con i son,
Pruopia pront e apparchià,
E pur ch’a sian da vu pagà,
A vgnaron dunda vlì,
Es staren su fin a dì,
Anch tutta una stemana.
Mo’ mi viegna la scalmana,
Ch’mi crez ch’an psevin dar
In ti miur, oh vdì mi par,
Ch’v’aspetta in sal purton,
Andà là, cha stema in ton,
Potta d’damn, e asptaz a cà.
Sunadur, vgnì pur in zà,
Mo’ putana, ch’an dig
A sulen pur esser amig
Oh s’a fus ch’m’aiera zà,
A vrè fat tremà sta chà,
L’ara, al portegh, e al pullar,
Ch’am arcord un dì d’Furbar,
Ch’a ballia cinquanta bal,
In tal prà d’Barba Anbal,
Con la Rossa da Padern,
Ch’l’iera qusi da mez invern,
Es sudavan chm’purzia,
Ch’av do la fed mia,
Ch’a la fia tant dmnar,
Ch’la n’pusia più arfiadàr,
Tant la iera inscalmanà,
Anch un dì, pur in qual prà,
A strachia la Nichlosa,
E la Flippa da Rigosa,
Ch’ieran po’ gaierd put,
Ch’l’ sulevan straccar tut,
I zuvnot d’sta villa,
Mo und lassia la Camilla,
E la Iachma da Bazan,
Ch’al ni fu ma chrstian,
Ch’l’pes far straccar
S’n’mi, ch’la fia sudar,
Ch’l guzzavan chm’ un grundal.
Es fu al dì d’Carnval,
In s’la festa di Rundun,
Ch’al ni n’è mo più nissun
Chi ien andà d’mubiglia in straz,
Anca lor in sti inguanaz,
Ch’al ni n’è più nsun al mond,
L’è pur viv Barba Rimond,
Mo l’è mal atapunà,
E anca mi m’sun dumà,
D’maniera, car fradia,
Ch’an pos far più saltaria,
Né ballar, chmod a iera us,
Prché a i ho mo’ pien al fus,
Es son, cun dis Galvan,
Pr andar d’inchua a dmàn,
A la volta del Papoz,
Ch’a la guerra di Pier Stroz
A dsea haver da quindis egn,
E tut quent i mia cumpegn
En andà a lavar i miua,
Inienz d’mi, hosù fiua,
Intrà dentr, ch’l’è bass’hora,
Es chmenza a esser hora
Ch’l’ariva quelle put,
Intrà ben in casa tut,
E accurdà qui burdigun,
E s’al iè d’vu nisun
Ch’apa sed, s’in fazza dar,
Ch’tuta not s’ha da ballar,
E fuors anch dman d’not,
Pier entra dentr, su Masot,
Cosa aspettet, babion,
E tien bas quel viulon,
T’n’dag in qual tinaz,
A ch’dighia balurdaz,
T’ha mo’ trat zo qula vanga.
Al mal’è, ch’qula stanga
M’è da' squas in s’la testa.
La sre’ sta’ una bella festa,
S’la haves rot al zuccon.
Hosù, andà là in qual canton,
Prché a sent vgnir brigà,
Es m’parin qui in t’al prà.
Oh, Zintil, apia la lum,
Ch’vuol dir d’tant fum?
E ien stà sti giuttaria,
Chjan trat su di canaria,
Es han tolt d’qui bagnà,
Chi z’han squas tut afugà.
Hosù, portai via d’lì,
Su, Zanin, a ch’diga mi,
Vai tra là de dria da cha,
E adusì di fes in zà,
Ch’al s’faga un buon fuog.
Sunadur, stè al vostr’ luog,
Arappav’in s’qual bancon,
Tut quant, oh bon, oh bon,
Ch’in dsiv, n’stav galant?
Al se scossa tut quant,
Al ie de’ mancar un pe’.
Al ni manca zà, ch’al iè,
Le ch’l’è curt un puchtin,
Quest’ ch’è qui, dund’è Pirin?
Met qui sotta un po’ una schiappa.
Ma und vlì mi ch’al appa?
Và lì fuora, t’n’harà!
Hosù, a punt a n’ho accattà,
Una qui, in st’canton.
Metla sotta a qual bancon.
Da qual là, ch’è curt qual pe’,
Osù, tirat mo in qule
E va' là, sotta la fuga.
Oh l’arriva la gran ruga
D’brigada, es iè Pghin,
Ch’ancha lu vien al festin,
Es è vecch, ch’al n’po’ più,
Am arcord ben ch’ancha lu
Iera un ch’tgneva dur,
Mo’ al n’po’ più pissar al mur.
Oh, vgnì inienz, al mia vecchiet.
Bona sira a sta brigà,
A i ho intes ch’a ballà,
Es m’son vgnu a dmnar
Con st’put, ch’t’in par
Big, n’sonia mo’ a la via?
Barba Pghin, in fed mia,
Ch’a si anch in bona aità,
Es vuoi anch ch’a ballà
In sta sira un saltarel.
Eh, Big, fradelin mia bel,
L’è da zo la fantasia,
A i ho fat la part mia
Ancha mi, quand al su temp,
Ades mo a son in tal temp
Ch’an pos più trepezar,
Pur al m’pias d’veder ballar
E d’star in recreation.
Osù, andà lì in qual canton,
Fai lì luog, Iachimin,
Ch’al n’daga in qual cadin,
Andà ben per qui de zà,
E assettan qusì là,
Ch’an dar’ impaz a nissun,
Oh, vignì inienz, ragazzun.
Bona sira, a sen qui tut,
Fad luog un po’ a st’ put,
Tira inienz qula banca,
Ie nissuna ch’al ie manca
Lì da sedr? Tua Zoana,
Ponet lì in su qula scrana:
Zea Sabetta, vgnì quì,
Rossa, sied mo zo ancha ti.
Oh, dai dentr, sunadur,
Fav inienz, balladur,
Ch’va a piar? Và ti, Piron,
No, sta indria, ch’al va Marcon.
A vuoi piar qui l’Anzelina,
Prché l’è la mia vesina,
Su, sunam un bergamasch,
E tgnì dur pr fin ch’a casch,
Tgnì sald infin a dì,
Sunadur, potta d’mi.
N’tgnì si lung al son,
Prché al vol ballar ugnon;
Fat inienz ti, Andriol,
E dria ti andarà Pol,
Ch’sonada vuot ch’al sona?
Ch’al me faga la Menchina,
Vientin via, ti, Iachmina.
Và pur, pia la Sabadina.
Ch’al te pia pur ti surella,
Prch’mi a so ch’al m’usella.
Osù, vgnì una d’vu,
E n’m’fad star qui più.
Gabriel
Quala vot, dil pur ti.
Mo’ a i ho dit a qulia ch’è lì.
Iachmina, va' a ballar,
E n’t’far più struffiunar.
Osù, a vegn.
Osù, sunà,
Cha vuoi far un salt sbragà,
Du, tri, quatr, cinqu e sia,
Mo’, dgretia, fav indria,
Ch’am possa dmnar,
Ch’in dsiv, ch’v’in par
D’sti salt, Barba Gaspar?
Mi fradel, vindrev al car,
L’cavr, i bich, l’vach e i bua,
E pser far al dì d’anchua
Quel t’fa ti, car fradel.
Oh, i m’lassa in t’al più bel.
Osù pur chm’a turnarò
St’altra botta, am arfarò.
Mo fradia, ch’da i quattrin?
Sunà pur, da paladin,
E n’v’stad a dar affan,
Ch’an sen qui per far ingan.
Tgnì sald st’ducaton,
Potta d’damn, oh via Piron,
Ch’sunada hat in piaser?
Fam dgratia un po un “Ruzier”.
Vien inienz ti, Flippa,
Ch’a scussem un po’ la trippa.
Oh via ben, ah mond bon,
Tgnì ben sald con qual viulon,
A ‘n sent qual rebeghin,
Mo’ t’n’harà di mia quattrin,
Stad in dria brigada cara.
Oh t’ vris tutta l’ara,
Al curtil, e tut al prà,
Es n’srev po nianch assà,
Tant t’aslarget in tal ballar.
Gabriel n’m’atintar,
Perché a son in calda ades.
Ah, Flippa, viem appres,
Fermat mo’ lì, dond t’ia
E sta salda lì in si pia,
Fin ch’t vì ch’am ferm mi,
Chm’ a son ferm balla po’ ti,
Prché al và qusì st’bal.
Mo t’pist cun fà un caval,
Es m’urt cun fà un munton,
N’m’dar d’qui spunson.
Mo l’è al bal ch’và qusì,
Oh, chmenza mo’ anca ti,
Sù, via, ben n’t’smarir.
Oh, Piron, sat ch’at vuoi dir,
N’zanzar tant in tal bal.
Osù, tas ti cantagal,
T’n’sa quel ch’t’dig,
S’ancha ti fus in st’intrig
An so quel ch’t’fies.
Osù, l’ha rason ades,
Tocca pur su aliegrament,
E n’t’rompr altrament.
Oimè dia chi han finì,
Aquetav, sa vlì,
Ch’al n’s’po’ sintir ngotta.
Oh, Tugnaz, fat mo sotta
Che sta volta tocca a ti.
Suna pur, potta d’mi,
Viè via, Rossa, dam la man.
Mi n’bal ch’st’donn’al san,
Ch’l’è poch ch’l’è mort mi mar.
Ch’hoia donca da piar.
Hosù a pij qui la Pluonia.
Ch’al ie viegna pur la Tuonia.
Prché vuot ch’a i vaga mi,
S’la dir prima a ti.
Osù, mi ni vuoi andar,
Ch’al m’dsea prima invidar,
E no torm’ per dsefij.
Sta pur lì, ti harà le fij
Aspettar ch’a viegna mi.
T’n’vua vgnir né lia né ti.
Mi t’l’ho dit, car fradel.
Mo av n’instò, l’mi surel
Sa vgnì, anch sa n’vgnì,
Guardà più ch’am vederì
Vgnirv a piar nguna d’vu.
Oh, Tugnaz, n’in dir mo’ più
St’ha ben un poc d’fava,
al n’bsogna ch’la t’agrava,
Prché in ver t’ha poca gretia.
Osù, l’è la mia disgretia,
An vuoi star a disputar,
Mo’ a m’farò ben vindicar,
S’al m’vien la balla in man.
Và mo’, balla Bastian,
Ch’sta volta tocca a ti.
Mo acurdà, potta d’ mi,
Un puchtin qui instrumient,
E tgnì sald, po’ far, i dient,
In per fin a dmatina,
A t’pij, t’, ve’, Santina.
E mi viegn, Bastian fradel.
Fam un poch al saltarel,
Dla lodla capluda.
Andà dria per fin ch’al suda,
Oh, po’ far l’mi vach,
T’chmenz a esser strach,
Mo va’ pur, ti è un gran pultron.
Al s’m’è sligà un schfon,
E per quest’al par ch’a sia
Strach, mo vù, tuccà pur via,
Sunadur, e lassai dir,
Ch’an son ma’ per finir,
S’a sties ben in bal un an.
Tra’ da bevr, vè Zuan,
E van porta a i sunadur,
E ch’al sippa d’qual madur,
Prché i possin ben sunar.
Al mal’è ch’a vrien biassar.
Mo’ alla fe’ ch’havì rason!
Cosa fat, und’iet, Mingon?
Met al fuog la padella,
Zanin, tua la salznella,
E va’, taia una mzina,
Vai, aida, Sabadina,
E ch’al s’faga dla brasuola.
Eh, no, no, ch’al temp vola,
A burlen n’v’afadigà
Ch’l’è poch ch’havè mrindà
Con Sandron dalla Cassina.
Sunam donca la “viulina”,
E no, no, fam la “muretta”.
Mo’, Bastian, v’iè ch’aspetta
E di eltr qui ch’volin ballar.
Mo’ al busogna ben aspttar
Ch’appa fat mi st’ballet.
Sunadur, agnì più stret,
Ch’a n’intend st’tenor.
Oh, qusì, viva l’amor,
Tgnì dur fin cha v’al dig,
Tgnì st’capel vù, barba Big,
Ch’al m’fuma un po’ al zuccon,
E tasì, ch’a senta al son,
Spessegà ben, sunadur,
A ch’dighia tgnì ben dur,
Dinar paga, andà pur dria,
Ch’a i ho in calda ades i pia:
Ah, Santina, aliegrament
Qula zithara n’s’sent.
L’è ch’al cant s’è spezzà.
Oh, a i ho squas biastmà,
Potta d’l’aiar, guarda tì,
Fai un grop, potta d’mi.
Sì, crti ti, ch’la sia una stroppa,
Ch’in t’un trat la s’agroppa.
Ela ma più ch’una corda.
Osù, tas, bestia balorda,
E va dria al fat to.
Oh, Salvador, mi n’so
St’sa ti, ch’a son mardà.
Ben sa ch’al so.
Mo’ t’m’ha dà
D’la bestia pr la testa.
Osù, a vlì guastar la festa,
Ch’am n’aveg, putana d’mi,
Andà un puoch fuora d’qui.
Mo ch’al parla con mudiestia,
Prché m’disal d’la bestia?
Mo al n’l’ha dit a bella man.
Osù, riequia mo, Bastian,
Ch’an daga mi in ti rut.
N’v’muvì da seder, oh put,
Prché quest n’è nient.
MI t'dig t' t’in ment
Pr la gola, Salvador,
A parlar d’qual tenor,
Es son pront e apparecchià
Pr mustrart t’ha mal parlà,
E ch’a son un hom da ben.
Osù, tas, prché al saven;
N’muntar in tanta furia,
Ch’al n’l’ha fat per fart inzuria,
Ch’la parola ie scappà.
E mi dig chal m’ha incargà
Ch’an son miga minchion.
Osù, met zo qual zanghion,
Prché a vuoi cha fad la pas,
Salvador, ai vuoi t'al bas.
Ch’mi al basa, mo s’al so,
A son un brich, mi, s’al fo.
No, no, vien pur fuora d’qui.
Va pur là, potta d’mi,
Ch’t’m’invid propria al mi zuog.
N’ve movì dal vostr luog,
Oh fiol, e stad lì,
E lassam far a mi:
Salvador, und’vuot andar?
Atindì vu a far sunar,
E n’m’stad a tratgnir,
Prché a vuoi un po’ chiarir
St’bravaz, ch’m’ha sfidà.
Lassa star lì qual furcà!
Und vat ti, con qual pal?
Oh, fiuua, n’fad dal mal,
Ch’andarì tut in preson.
Volta in là qual schiop, Simon,
A ch’dighia, bestiazza,
T’n’acuoij a qula ragazza.
Oh, va' mo fa' di festin,
Pr dar spas a i tua vesin,
Mo s’ngun ma più m’achiapa,
M’possa vgnir al mal dla zapa:
N’dissia mi, ch’Salvador
Srev al prima a far rmor?
Es ho dit la vrità,
Ch’a m’l’iera induinà.
Und’andav, vù, zea Sabetta?
A n’al so, mi puvretta,
Und’è andà l’mi put.
Oh, mi mar, a sen qui tut.
Su, dgretia, andema a cha.
Oh, fiol, avian là,
Oimè dia, cha trem tutta,
Ma s’ai son ma più condut,
Che mi viegna la muria.
Senti pur la in s’la via,
Si s’dan d’bon budel.
Mi ho pers un pansel.
E mi un guant, e no a l’ho qui.
Oh, Anzlina, salta lì,
Qual fussà, ch’a voi ch’andan
Pr dezà, chiama qual can,
Chi ni diesn un’archbusà,
Anden zò per st’fussà,
Ch’va a cha d’barba Pier,
Tgniv qui dria ch’al iè al sintier,
Caminà, l’mi ragaz.
Al s’m’sliga un ligaz,
Asptam al mi’ surel,
Ch’a i ho un schfon a campanel.
Osù, via, tiratal su,
Ch’al n’è temp d’star qui più,
Ch’al n’z’arves al rmor de dria,
Ch’a sent zent qulà in s’la via,
Ch’par ch’corran in zà a dramon:
Mo che quest, al par Piron,
E ‘l des, l’è ben lu.
Mo und corral da pr lù,
Pr sti chemp, al di esr frì!
Zea Sabetta, mo a fuzì,
Cosa haviv po’ far al tron,
Andà pian.
Oimè, Piron,
Fradlin, a tremen tut,
Guarda pur lì qul put:
Ch’s’en pissà tut quant ados
D’la pora, e mi n’pos
Star in pia. Fradlin mia car,
Ze vuot un poc accumpagnar
Fin ch’a sen in luog secur?
Vet pur qui ch’andem al bur,
Tut quant a lambrugon.
E turnà, potta d’un ton,
Tut mieg in s’al festin,
E chm’an son mi lì vsin,
N’hapa pora d’ngun,
Chi z’aspetan con i son,
Sù, vgnì via, l’mi tusot.
Anden pur, ch’lè meza not,
E n’sten più qui a chiarlar,
Balla pur chi vol ballar:
Mi n’ho assa’, Piron fradel,
Harè ben poc cervel,
Sa turnas più in qual rmor.
Eh, vgnì via, ch’Salvador
E Bastien s’en apassà,
Tut du insem, osù, turnà
A la festa, zia Sabetta.
A i ho appù trop la gran stretta,
Quand a i ho vist qusi mnar,
E però a n’ vuoi turnar
In qul vilup zà mi pù.
Osù, tus, pregal vù,
Prché a so ch’l’as pigarà,
Ch’nsun n’guastarà
Più al festin, crediml’ a mi,
E mi par a dit qusì,
Ch’fin al dì vol ch’a balè.
Eh, mi mar, turnem, turnem.
Sì, dgretia, la mia vecchina.
Oh, mi vegna la ruina
Sa vuoi più turnar in dria.
Oh, crediv ch’la sia
D’mala fatta, sta vecchiazza.
Ch’vot zugher pr una ragazza,
Ch’at darò d’l’ mattarà,
A n’voi mo più ch’ai turnà,
Sa creppiessi, oh, andà ben là!
Oh, Piron, menaz a cha,
St’ha pur voia d’farz survis,
Perché a mi al n’m’è ma duvis
D’haver mes in cha st’put.
Osù, putt, aviav là tut,
Za ch’la vecchia non ha voia.
Mo’ mi viegna a mi la duoia
S’an l’ho a mal slament pr vù,
Prché a so ch’la zuvintù
Cerca sempr l’allegrezza.
Mo’, com vien po’ la vecchiezza
Al n’s’arcorda più i piasir
Chi han apù, es n’pon sintir
Ch’una putta appa dal spas.
Osù, via varga a qual pas,
Cha sì homà pressa d’ca’,
Vultav mo qui per de zà,
Ch’andarì drit al purton.
Osù, torna in dria, Piron,
Ch’a saven ben mo’ la via,
E dla bona cumpagnia
A t’restarèn tut ubligà.
Sì, sì, a vuoi mo’, ch’a m’unza
I taccun, osù, av las,
Andà pur tut quant in chias,
Ch’a m’havì chiarì, a la fe’.
Hosù, a vuoi turnar dstè,
A vder quel ch’s’fa,
Prch’an cred ch’al s’ballarà,
Ch’al ni è pur da ballar.
Mo ch’è qust? Oh, l’è al massar,
Ch’dì haver sintù al rmor,
D’Bastian e Salvador,
Es dì vler infurmation,
Ma a i vuoi dir, ch’al n’è nient.
Iet ti, Piron, ch’a sent
Favlar dria qual macchion,
Da to posta?
Sì ch’a son.
Mo’, und’andav qusi inienz dì?
Mo a vgnia fin qulì
Pr’intender st’bestrat,
Ch’a i ho intes ch’al s’è fat
A cha vostra dal rmor
Tra Bastien e Salvador.
Ch’t’sa ch’a son massar,
E ch’al m’tocca a dnuntiar
L’quarel in tal Turon,
E mnar anch’in preson
S’al busogna, ch’fa dal mal,
E mnar ugnun ugual.
Mo’ al n’uccor più, ch’a vegnà,
Prché i s’in atasintà,
E vuoi dir chi han fat la pas,
Mo’ a la fè, chi s’en ben squas,
Da da vera, tut dù,
E si n’ieran trategnù
Is diean d’bon budel.
Mo tra mi e Gabriel,
Havem fat chi sen basà,
E Bastian ha perdunà
A qul’altr, e ch’m’av dig,
U’ ni è più ngun intrig.
Oh, Piron, sat ch’at vuoi dir
L’not è fat pr durmir,
E no pr star a mattezar:
Mo at prumet, da ver massar,
Credmal pur da ver amig,
Ch’s’al n’fus pr Barba Big,
Ch’anca lù hare’ dal travai,
Ch’a vrè far altr’ che bai,
E slal fus altr che lù,
A vrev, cun dis quelù,
A la fè darv’ al malan,
Mo a farè murir d’affan
Al puvret, in quattr’ dì.
Ch’al n’s’daga despiaser,
Ch’andarò mi a pruvder
A tut quant quel ch’busogna.
In t’ugn mod, a vò a Blogna,
Dmatina, con al car.
Osù, archmandan a Gaspar,
A to par, e a Gabriel,
E’n fad più burdel,
Ch’ pr ades am la pass.
Osù, donca, mi ve lass,
Car massar, purtav ben,
Ch’à savì ben ch’av sen
Tut amig.
Osù, va’ mo
Un poc a far al fat to,
E n’m’rumpr più al zuccon
Ch’an so st’sa ch’a son
Un bamboz ch’l’intend,
Es so far d’l’facend
Quand’ l’uccor, e non d’l’ zanz,
E s’a vo’ a parlar dinanz
D’l’ bot a i supriur,
A n' insto a quant dutur,
Ha’ ma’ liet Buov d’Antona?
N’haver pora ch’a rasona
Mi per ponta d’gramatga,
Prché a i ho tgnù la pratga
Sempr ma d’huomn litrud,
E s’mi par havea d’scud
Al m’vlea far plucador,
Ma al puvret in t’un rmor
Fu buttà d’pia in sù
E mi armas un turlurù.
Pur, a i ho tant iudizij,
Ch’fra quel e un po d’vitij
Cha purtie da la natura,
Fin a qui, mi n’ho paura
Ch’ngun m’faga star.
Hosù, pur, a vuoi turnar
A durmir, za ch’l’è passà
A la via t’m’ha cuntà.
E stat tut aliegrament,
Ch’a farò ch’al srà nient,
Bona not.
Osù, andà san
A rvederz po’ dman.
A vuoi mo’ turnar a chà,
E dir al fat, chm’ al sta,
Ch’al haven hav’ d’bon
Ch’an sen andà in preson,
E dia vuoia pur ancora
Ch’dal tut an siama fuora,
Prché am sent l’ov mì,
Ch’la n’passarà qusì.
Mo a la fe’, ch’al m’agrieva
St’disturb, mo qul ch’a fieva
Al fieva sol pr quelle put,
Ch’gli havivan vuoia tut
D’scussar un po’ al grimbial.
Mo pr’ al prim Carnival
C’haven fat az sen cagà
Tut ados. Hosù, l’è sta
Pr al miei fuorsa pr nu,
Ch’an saren ballar mo più
Es srà finì al piaser,
Ch’al proverbij dis ver:
Ch’l’è miei, al dì d’ancua,
A trpper in sì linzua
Di eltr, che lassar trppar
In sì nuostr, e quest’è chiar
Prché i mat, cun se sa,
Dan a ugnun s’n’quij d’chà,
Dal trastul. Osù, patientia,
Al i è anch una sententia
Ch’sol dir: “Ch’n’fa, n’falla”.
Mo a vuoi mo’ andar a la stalla
A gvernar l’bstiol,
E lassar ballar chi vol,
E durmir po’ fin a dman,
Ch’i ho cors chm un can,
Es’ son strach chm’un asenaz
Pr azunzer st’ragaz,
E po’ ngotta n’m’è valù,
Ch’la vecchia n’a vlù
Ch’l’tornin più a ballar,
Che la possa vder crepar,
Sì ch’m’al dig, sta vechia scrova
Che ie vegna al mal dla lova
In ment, e in mez’ al grugn.
IL FINE